De knuffelige Kiwi

Het mag eigenlijk niet, maar soms kan ik de verleiding niet weerstaan snel even in de keuken te gaan snuffelen. Dat is het besloten domein van Mevrouw Leckerbeck. Ik zorg er dan ook voor dat ik alleen heimelijk naar de keuken sluip, wanneer ze er niet is. Bijvoorbeeld wanneer ze kruiden gaat plukken in de kruidentuin, of dagverse ingrediënten op de plaatselijke markt. Eén keer maakte ik de fout om waar ze bij was snel het deksel van een pan op te lichten. ‘Niet goed’.

Maar goed, ik dwaal af. Ik besloot tóch stiekem een heimelijk kijkje in de keuken te gaan nemen toen ze naar de markt was. Je weet immers maar nooit of je geen overheerlijk stuk chocoladetaart ontmoet, bijvoorbeeld… Ik liep langs pollepels, pannen, weckpotten, pasta’s, deegrollers, dienbladen, hakblokken, zuurstokken en alles wat in een kasteelkeuken maar te vinden is.
‘Goedelievemorgen!’ hoorde ik opeens roepen. Het kwam uit de richting van de fruitschaal. Ik ging direct kijken. Een kleine Kiwi zat breed lachend tussen de appels, peren, bessen en bananen.
‘En u ook een uiterstwelevenduitmuntendemorgen gewenst!’ riep ik vrolijk terug. ‘U bent een guitig stukje fruit! Waar komt u vandaan? Van de markt, of de groenteboer?’
‘Geen van beide, Baron,’ zei de kiwi enthousiast, ‘ik kom uit Nieuw-Zeeland, ziet u. De volle zon aldaar maakte mij tot een fris type boordevol energie en positiviteit!’
‘U bent een fruitig voorbeeld van zonnige gedachten, in elk geval,’ moest ik toegeven.
‘Fruit is erg intelligent en empathisch,’ zei de kiwi resoluut. ‘En ambitieus, bovendien!’
‘Ambitieus? Welke ambities heeft u dan, als u mij toestaat te informeren?’ vroeg ik belangstellend.

‘Ik wil Knuffelcoach worden. Er is teveel negativiteit in de wereld, naar mijn smaak. Als Knuffelcoach wil ik persoonlijke ontwikkelingstrajecten bieden, waarmee mensen zich frisser, fruitiger en zonniger voelen. Die inhoudelijke bijdrage zal de vrucht van mijn inspanningen zijn!’
‘Bent u daar wel rijp genoeg voor?’ vroeg ik me hardop af. ‘Ik bedoel: u ziet er nogal groen uit, en om anderen te inspireren moet u wel de nodige inhoud hebben, uiteraard!’
‘Oh, maar dat is appels met peren vergelijken hoor. Mijn inhoud is zowel diep als vol en vernieuwend,’ verduidelijkte de kiwi. ‘Gevoed door oude filosofische meesterwerken, maar dan wel overgoten met de nieuwste inzichten in persoonlijke ontwikkeling en een gezonde dosis energieke creativiteit. Dat levert een frisse sensatie op!’
‘Maar dan klinkt uw inhoud wel bijzonder smakelijk, moet ik zeggen,’ zei ik, terwijl ik een schilmesje zocht.
‘Ik heb van huis uit dan ook een verfijnde smaak meegekregen…’ zei de kiwi.
‘Fruit dan maar.’ Snel schilde ik de kiwi en nam een hap van het groene vruchtvlees. ‘U heeft inderdaad smaak’, zei ik genietend.

Smakelijke Knuffelcoach of niet. Het had gewerkt. Ik werd blij van de Kiwiknuffel. De rest van de dag zong ik blijmoedig een liedje, dat me opeens te binnen schoot.
‘Je suis un kiwi qui dit oui,
un kiwi qui dit oui,
un kiwi qui ne dit pas non…’

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: